...Θέλω να μιλήσω

σ'εσένα μητέρα,

όπου, όποτε, όπως

και όποια κι αν είσαι

αυτό το γράμμα

είναι δικό σου...

Η τέχνη μου να είμαι εγώ

Όλα ξεκινούν όπως στον πίνακα αυτής της φωτογραφίας που ο pablo Picasso ονόμασε "Η μητρότητα", με τον καθένα από εμάς αγκιστρωμένο πάνω στη δική του μητρική φιγούρα, την αρχή της προσωπικής του ιστορίας.


Λέγοντας 'μητρική φιγούρα' δεν απευθύνομαι μονάχα στη μητέρα με τα πρότυπα που αποδίδει η κοινωνία μας στον όρο αυτό. Μπορεί να είναι γυναίκα ή άντρας· βιολογική ή θετή. Είναι η μητέρα ως ύπαρξη, ως συναίσθημα κι εμπειρία που ο καθένας κουβαλάει μέσα του. 

Η δική μου μητέρα ονομάζεται Καλλιόπη κι αποτέλεσε σημείο αναφοράς τόσο στη ζωή μου όσο και στη συγγραφή αυτού του βιβλίου. Από πολύ νωρίς της φόρτωσα τον τίτλο: «η τέλεια μητέρα». Ναι, λέω πως της τον φόρτωσα, γιατί χρειάστηκε πολύς κόπος για να μπορέσω να δω πως τελικά δεν ήταν η τέλεια μητέρα, κι ακόμη περισσότερο θάρρος για να της αφαιρέσω αυτό το βαρίδι.

 

Δεν γνωρίζω τι συνέβαινε στη δική της πραγματικότητα, αλλά ξέρω πως πάρα πολλές φορές με απογοήτευσε. Όταν απαιτείς από τον άλλον να είναι τέλειος, τότε, ακριβώς επειδή είναι άνθρωπος, σε απογοητεύει συνέχεια. Από τη μια εκείνη να είναι ο εαυτός της κι από την άλλη εγώ να απαιτώ την τέλεια φανταστική μαμά μου.

Πώς ξεκινώντας από τη μητέρα μου έφτασα σ' εμένα;
Είδα κάποιες αστείες ομοιότητες.


Απαιτούσα από εκείνη το τέλειο. Το ίδιο κι από μένα.
Δεν την αποδεχόμουν και συγχρόνως πάλευα με τον εαυτό μου.

Αυτό το γράμμα ξεκινώντας από εκείνη, το έγραψα προς όλες τις μητέρες του κόσμου, όπως, όπου, όποτε και όποιες κι αν είναι. Αυτές που υπήρξαν μαμάδες για μια μονάχα στιγμή είτε για μια αιωνιότητα.


Αυτό το βιβλίο το αφιερώνω σε όλους εμάς που είμαστε παιδιά μιας μητέρας. Σε εμάς που αξίζει να αναλάβουμε την ευθύνη της ζωής μας, να αφήσουμε τον ρόλο του θύματος και να αποφασίσουμε πως αξίζει να βαδίσουμε όλο το μονοπάτι μέχρι το: Τώρα είμαι εγώ!