fwto-anoixto-vivlio2.jpg

27 Γυναίκες ενώνουν τις φωνές τους και μιλούν στη Μητέρα, μα πρωτίστως στον εαυτό τους! Το κείμενο που απαγγέλεται είναι απόσπασμα του βιβλίου Η τέχνη μου να Είμαι εγώ.

Ο κ.Παναγιωτόπουλος και η εκπομπή Κρήτη Σήμερα με προσκάλεσαν σε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου μου.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ένα εσωτερικό ταξίδι 17.653 χιλιομέτρων σε είκοσι τρία μουσεία της Ευρώπης με στόχο την αναζήτηση της αγάπης, εκεί που πολλοί θεωρούν πως δεν έχει θέση. Όμως, το κλειδί για να αναγνωρίσουμε πως η αγάπη υπάρχει παντού, είναι να τη βρούμε πρώτα μέσα μας.


Στο βιβλίο αυτό η αφηγήτρια διηγείται στη Μητέρα τη δική της διαδρομή προς την αποδοχή, τη συγχώρεση, την αγάπη και, τελικά, την ελευθερία. Γράφει ένα γράμμα προς όλες τις μητρικές φιγούρες του κόσμου, το οποίο προορίζεται πρωτίστως προς εαυτόν.


Λόγια οικουμενικά, γραμμένα από ένα ενήλικο παιδί προς αυτήν την τόσο σημαντική ύπαρξη –ή και απουσία– της ζωής. Από το Παρίσι ως τη Βιέννη και από το Λονδίνο ως την Αθήνα οι αναγνώστες καλούνται να αναβιώσουν τη δική τους σχέση με το χθες, το αύριο και το παρόν. 

DSC_0059_edited.jpg

Το βιβλίο αυτό δεν έρχεται να μας διδάξει έναν συγκεκριμένο τρόπο, αλλά αντίθετα είναι μια πρόσκληση προς κάθε παιδί μιας μητέρας ώστε να ξεκινήσει ή να συνεχίσει με θάρρος το δικό του μονοπάτι προς το «Τώρα Είμαι εγώ». Τρεις λέξεις μονάχα, που κλείνουν μέσα τους τόση δύναμη και μας ανοίγουν προς την ελευθερία του εδώ και τώρα.


Ο καθένας μας έχει τη δική του Τέχνη για να φτάσει σε αυτές τις λέξεις και το βιβλίο Η τέχνη μου να Είμαι εγώ, μας προκαλεί να την αναζητήσουμε και να την αξιοποιήσουμε.

 

Γιατί η αλήθεια μας αξίζει!

ioanna serafeimidou.png

Το βιβλίο της Στεφανίας το διάβασα χωρίς να πάρω ανάσα. Εμπνεύστηκα και ταυτίστηκα. Με συγκίνησε, με ταξίδεψε, με έφερε σε επαφή με την παιδική μου ηλικία, αλλά και την εμπειρία μου ως μητέρα. Με έκανε να θέλω να πάρω μια σκηνή και να κατασκηνώσω μέσα σε ένα Μουσείο. Να πάρω μπογιές και χρώματα, να καθίσω στο πάτωμα και να αρχίσω να ζωγραφίζω με την κόρη μου. Με έκανε να σκεφτώ, να νοσταλγήσω και τέλος να ελπίσω. Το βιβλίο της Στεφανίας με έκανε να δακρύσω και να φωνάξω για τα Μουσεία πως πρέπει να παραμένουν πάντα ανοιχτά, γιατί η τέχνη είναι ο τρόπος να λέμε "ελπίζω".